ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವು ಕೇವಲ ದೇಹಪೋಷಣೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಮನಸ್ಸು, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಜೀವನಶೈಲಿಯೊಂದಿಗೂ ಆಳವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಪರಂಪರೆಯಿಂದಲೇ ಈರುಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿಯನ್ನು ತಿನ್ನದ ಪದ್ಧತಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆಯಲ್ಲ, ಆದರೆ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಆಯುರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿದೆ.
ಸತ್ವ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್ ಎಂಬ ತ್ರಿಗುಣಗಳ ತತ್ವ
ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿಯೂ ಆಹಾರವನ್ನು ಮೂರು ಗುಣಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ:
ಇದನ್ನು ಓದಿ: ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿ ಹತ್ಯೆ: ತಲೆ ಜಜ್ಜಿ ಮಾಂಸ ಸೇವಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ
ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರ: ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ, ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು
ರಾಜಸಿಕ ಆಹಾರ: ಉತ್ಸಾಹ, ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು
ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರ: ಆಲಸ್ಯ, ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭಾರವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು
ಇದನ್ನು ಓದಿ: ಪತ್ನಿಯ ನಡತೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯ: ಮಗಳಿಗೆ ನೇಣು ಹಾಕಿ ತಾನೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನಿಸಿದ ತಾಯಿ…
ಈರುಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ರಾಜಸಿಕ ಮತ್ತು ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೂರವಿಟ್ಟರು.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಶುದ್ಧತೆ
ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದಪಠಣ, ಯಜ್ಞ-ಯಾಗಾದಿ ಕರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯದ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಏಕಾಗ್ರತೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಈರುಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿಯ ತೀವ್ರ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಉದ್ದೀಪನಕಾರಿ ಸ್ವಭಾವವು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿತ್ತು.
ಆಯುರ್ವೇದದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ
ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಈರುಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿಗೆ ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳಿವೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಔಷಧಿಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇವು ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಆಯುರ್ವೇದ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸರಳ ಮತ್ತು ನಿಯಮಿತ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಆ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಇದು ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದು ಬಂದಿದೆ.
